بی سرو ته

بالاخره این طلسم شکسته شد و من اومدم.

وبلاگمو که نگاه می کردم دیدم آخرین پستم بهار ۸۷ بوده و حالا بهار ۸۹...

خیلی چیزا تغییر کرده و خیلی چیزام نه.یه سری آدما رفتند و یسریشون هستند.

یه سری آدما اومدند که نباید می اومدند و یه سری آدما رفتند که...(حرف سیاسی!)

یه سری بدها واسمون خوب شده و یه سری خوبا بد و یه سری چیزام انگار نه انگار که زمانی گذشته

یه سری چیزهایی رو که می خواستیم به دست آوردیم ولی امان از دست انسان با اون رویاها و آرزوهای تمام نشدنی.

ولی بازم می گیم که خدایا به داده هایت شکر به نداده هایت  شکر به گرفته هایت هم شکر که داده هایت نعمت نداده هایت حکمت و گرفته هایت امتحان است.

و البته از همه ی اینا گذشته دلم واسه همتون کلی تنگیده مخصوصا یه سری دوستام که کلی وقته ازشون بی خبرم

منتظر کامنتاتون هستم.

هر  لاله ای  که  از  دل  این    خاکدان  دمید               نو   کرد   داغ   ماتم   یاران   رفته    را

جز  در   صفای   اشک  دلم   وا  نمی شود                باران  به  دامن  است  هوای گرفته  را

وای ای مه دو هفته چه جای   محاق    بود                آخر محاق   نیست  که ماه دو هفته را

برخیز  لاله  ٬    بند   گلوبند   خود      بتاب                آورده ام   بدیده  گهر های   سفته   را

ای کاش ناله های  چو  من   بلبلی   حزین                بیدار  کردی آن  گل  در خاک خفته   را

گر سوزد استخوان جوانان شگفت    نیست               تب  موم  سازد  آهن  و  پولاد  تفته را

گردون برات خوشدلی کس نخوانده    است              اینجا همیشه رد و نکول است سفته را

این  گوژپشت ٬  تیر   قدان    راست  تر  زند               چندین  کمین  نکرده کمانهای چفته را

یا رب چها به سینه ی این خاکدان   دراست              کس نیست واقف این همه راز نهفته را

راه  عدم  نرفت    کس    از    رهروان   خاک             چون رفت خواهی این همه راه نرفته را

لب  دوخت   هر  که  را که بدو راز  گفت دهر              تا  باز  نشنود  ز  کس  این  راز گفته را

لعلی  نسفت  کلک  در    افشان    شهریار              در رشته چون کشم در و لعل نسفته را

خوش  آمدی  و گل آوردی و صفا کردی

بیا که تا چشم تو شرم و ناز دارد کس

نپرسد  از  تو  که  این ماجرا چرا کردی

منت  به  یک نگه آه و وانه می بخشم

هر آنچه ٬ ای خُتنی خطّ من خطا کردی

اگر  چه  کار  جهان  بر  مرا د ما  نشود

بیا  که  کار  جهان  بر  مراد  ما   کردی

هزار  درد  فرستادیم  به   جان   لیکن

چو  آمدی  همه  آن  درد  ها  دوا کردی

انّ الحسين مصباح الهدي و سفينة النجاة

حضرت رسول اكرم (ص): ان الحسين باب من ابواب الجنة ((بى گمان حسين درى از درهاى بهشت است))

احقاق الحق 9/202

تا نفس در سينه روز و شب بود      دم حسين و بازدم زينب بود

بلبلی بامن غریبانه گریست
هم نوا با من خموشانه گریست
ابرها با سوز و آه و ناله ام
آسمان با من چه جانانه گریست
چشمه ای در خلوت کوهی ستبر
بی خبر از یار و بیگانه گریست
رود از رخسار کوه چون آبشار
بی قرار و هم خروشانه گریست
ذره ای شاید که دردانه شود
در صدف تنها یتیمانه گریست
شمع خندان را مبین ، اشکش نگر
تا سحر بی روی پروانه گریست
همدم آلاله ای در خلوتم
داغدار در کنج ویرانه گریست
هر که از هجران دلش پر سوز شد
بی خود از خود نا شکیبانه گریست
چشمهای خسته ام در انتظار
در سکوت بر من خموشانه گریست